\nCategor\u00edas de protecci\u00f3n:<\/strong> O enclave est\u00e1 integrado no LIC e ZEPA ES1200001 Picos de Europa (Asturias), dentro do Parque Nacional e Reserva da Biosfera dos Picos de Europa.
![\"Panorama](\"http:\/\/www.lifetremedal.eu\/wp-content\/uploads\/Panorama-Comeya1.jpg\")
<\/a>\nLocalizaci\u00f3n:<\/strong> A Veiga de Comeya local\u00edzase no concello asturiano de Cangas de On\u00eds.
\nRexi\u00f3n:<\/strong> Principado de Asturias
\nCoordenada de referencia:<\/strong> 30 TUN 3894
\nSuperficie do humidal:<\/strong> 59 hect\u00e1reas
\nAltitude:<\/strong> 840 metros<\/p>\n
<\/p>\n
A Veiga de Comeya \u00e9 unha depresi\u00f3n pechada rodeada de abas abruptas, que repousa sobre un substrato bastante impermeable. Tr\u00e1tase dun polj\u00e9 que se adapta \u00e1s estruturas tect\u00f3nicas da zona, dispo\u00f1\u00e9ndose o seu eixe maior paralelo \u00e1 direccion de falla.<\/h5>\n
Pola chaira discorre un pequeno regueiro que recolle as augas dos cavorcos e ladeiras circundantes e que desemboca nun sumidoiro no extremo noroccidental da veiga. Singularidade<\/strong><\/span> Valores biol\u00f3xicos e ecol\u00f3xicos<\/strong><\/span> Valores xeomorfol\u00f3xicos<\/strong><\/span> Valores hist\u00f3ricos e paleoecol\u00f3xicos<\/strong><\/span> <\/p>\n <\/p>\n H\u00e1bitats segundo outras clasificaci\u00f3ns: fitosociol\u00f3xicas ou outras<\/strong><\/span><\/p>\n <\/p>\n Flora<\/strong><\/span> Fauna<\/strong><\/span> <\/p>\n<\/dd> O principal factor de ameaza para os h\u00e1bitats turbosos da Veiga de Comeya \u00e9 a presi\u00f3n que exerce o gando sobre as zonas h\u00famidas do enclave, por unha parte mediante o piso do terreo, que altera a cuberta vexetal das turbeiras, e por outra coas dexecci\u00f3ns, que provocan a eutrofizaci\u00f3n do solo e modifican, polo tanto, as condici\u00f3ns do medio en que se desenvolven estes fr\u00e1xiles h\u00e1bitats.<\/p>\n<\/dd> O estado de conservaci\u00f3n dos valiosos h\u00e1bitats que alberga a Veiga de Comeya est\u00e1 condicionado pola actividade gandeira que se desenvolve no enclave e o efecto que o gando exerce sobre o solo e a cuberta vexetal. \u00c9 por iso que debe formularse unha estratexia que permita conseguir unha axeitada relaci\u00f3n entre usos gandeiros e conservaci\u00f3n.
\nA posici\u00f3n xeogr\u00e1fica do Comeya determina unha climatolox\u00eda marcada por unha forte precipitaci\u00f3n anual (2000 l) cunha distribuci\u00f3n regular da chuvia ao longo de todo o ano, ag\u00e1s unha lixeira inflexi\u00f3n estival, abundante neve en inverno e frecuentes n\u00e9boas en ver\u00e1n, que determinan unha baixa insolaci\u00f3n e insuficiencia t\u00e9rmica. Por outra banda, a intensa carstificaci\u00f3n no macizo matiza a dispo\u00f1ibilidade de auga en certas zonas da veiga.
\nBioxeograficamente, este enclave local\u00edzase na transici\u00f3n entre os territorios de influencia oce\u00e1nica (subprovincia C\u00e1ntabro-Atl\u00e1ntica) e as \u00e1reas m\u00e1is continentalizadas da Cordilleira Cant\u00e1brica (subprovincia Orocant\u00e1brica), a\u00ednda que a presenza de especies como Erica<\/i> mackaiana<\/em> e comunidades como Erico<\/i> mackaianae-Sphagnetum papillosi<\/em> permite a s\u00faa consideraci\u00f3n como terreos c\u00e1ntabro-atl\u00e1nticos.
\nA maior parte do entorno est\u00e1 constitu\u00eddo por abas rochosas de calcaria carbon\u00edfera cubertas de matogueiras de Genista occidentalis<\/em> e G. legionensis<\/i>, se ben o flanco norte do polj\u00e9 \u00e9 unha ladeira cuarc\u00edtico tapizada de queirogais, entre as que se desenvolven cervunais e \u00e1reas turbosas que ascenden polas zonas con maior escorrent\u00eda superficial. O fondo plano da depresi\u00f3n est\u00e1 ocupado por pasteiros m\u00e1is ou menos encharcados, pequenas charcas e turbeiras de esfagnos<\/p>\n
\nAs turbeiras de Comeya constit\u00faen o maior sistema higroturboso do Parque Nacional dos Picos de Europa.<\/p>\n
\nO elemento m\u00e1is destacado do medio \u00e9 o sistema turboso que se desenvolve na zona central da depresi\u00f3n de Comeya, constitu\u00eddo, xunto con outras comunidades higr\u00f3filas, por turbeiras de esfagnos incluibles no Erico<\/i> mackaianae-Sphagnetum papillosi<\/em>. Estas turbeiras, as de maior extensi\u00f3n no LIC, Parque Nacional e Reserva de Biosfera Picos de Europa, representan o h\u00e1bitat 7130 Turbeiras de cobertor, de car\u00e1cter prioritario neste enclave pola s\u00faa condici\u00f3n de turbeiras activas.<\/p>\n
\nA depresi\u00f3n de Comeya est\u00e1 modelada fundamentalmente sobre rochas calcarias de idade carbon\u00edfera (Formaci\u00f3ns Valdeteja e Picos de Europa), alg\u00fans materiais cl\u00e1sticos do carbon\u00edfero superior (Formaci\u00f3n So\u00f1\u00edn) e, na marxe norte, sobre unha unidade de cuarcitas de idade Ordov\u00edcida (Formaci\u00f3n Barrios). A orixe da depresi\u00f3n as\u00f3ciase a unha rede de fracturas, destacando d\u00faas fallas de direcci\u00f3n ONO-ESE que constit\u00faen os l\u00edmites norte e sur da cubeta e que elevan as marxes norte e sur sobre la depresi\u00f3n. Sobre este modelado tect\u00f3nico desenvolv\u00e9ronse procesos k\u00e1rsticos e glaciares dando a configuraci\u00f3n actual da forma, que pode definirse como polj\u00e9, caracterizado pola presenza dun regueiro as augas do cal verquen a un sumidoiro ou p\u00f3nor.<\/p>\n
\nA depresi\u00f3n de Comeya est\u00e1 rechea de ata 57 m de sedimentos encerrados nunha cubeta cuxo substrato est\u00e1 constitu\u00eddo por rochas calcarias, arxilosas e cuarcitas. Os solos son de diferente natureza respondendo \u00e1 complexa historia da depresi\u00f3n. As\u00ed, boa parte do recheo est\u00e1 formado por arxilas vermellas procedentes da disoluci\u00f3n das rochas calcarias, que ocupan a zona central da cubeta. As gravas morr\u00e9nicas transportadas polo torrente do Enol xeraron solos pedregosos (regosoles) na zona sur da depresi\u00f3n, mentres que os coluvi\u00f3ns desenvolvidos sobre a ladeira cuarc\u00edtico do flanco norte xeraron solos pardos. Os dep\u00f3sitos de turba, que chegan a alcanzar 5 m de espesor, local\u00edzanse na zona central da depresi\u00f3n e xeran histosoles en superficie.
\nA velocidade coa que responden os ecosistemas de monta\u00f1a, en particular lagos e depresi\u00f3ns turbosas, \u00e1s flutuaci\u00f3ns de temperatura e humidade ambiental fan que sexan un arquivo de incalculable valor para estudar os cambios acontecidos no clima. En particular, as facies lacustres do recheo de Comeya gardan datos sobre episodios de erosi\u00f3n e escorrent\u00eda asociados \u00e1 deglaciaci\u00f3n.
\nAs sondaxes previas mostran a existencia de vexetaci\u00f3n queimada, datada en 40.000 anos, a 35 metros de profundidade e tapada por dep\u00f3sitos lacustres. Por outra banda, a base da turba a 5 m de profundidade datouse en 8.350 anos, momento no que a depresi\u00f3n deixou de ser un lago.<\/p>\n\n\n
\n C\u00f3digo Natura 2000<\/strong><\/td>\n Denominaci\u00f3n<\/strong><\/td>\n Prioritario<\/strong><\/td>\n<\/tr>\n \n 4020<\/td>\n Queirogais h\u00famidos atl\u00e1nticos de zonas temperadas de <\/b>Erica ciliaris <\/i><\/b>e <\/b>Erica tetralix.<\/i><\/b><\/td>\n *<\/td>\n<\/tr>\n \n 4030<\/td>\n Queirogais secos europeos<\/td>\n <\/td>\n<\/tr>\n \n 4090<\/td>\n Queirogais oromediterr\u00e1neos end\u00e9micos con toxo<\/td>\n <\/td>\n<\/tr>\n \n 6210<\/td>\n Prados secos seminaturais e facies de matogueira sobre substratos calcarios (Festuco-Brometalia<\/em>)<\/td>\n *(Importantes sitios de orqu\u00eddeas)<\/td>\n<\/tr>\n \n 6230<\/td>\n Formaci\u00f3ns herb\u00e1ceas con Nardus<\/em>, con numerosas especies, sobre substratos sil\u00edceos de zonas monta\u00f1osas<\/td>\n *<\/td>\n<\/tr>\n \n 7130<\/td>\n Turbeiras de cobertor<\/td>\n *(Turbeiras activas)<\/td>\n<\/tr>\n \n 7140<\/td>\n ‘Mires’ de transici\u00f3n<\/td>\n <\/td>\n<\/tr>\n \n 8210<\/td>\n Encostas rochosas calc\u00edcolas con vexetaci\u00f3n casmof\u00edtica<\/td>\n <\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n \n\n
\n C\u00f3digo Natura 2000<\/strong><\/td>\n C\u00f3digo INH<\/strong><\/td>\n Sintax\u00f3n<\/strong><\/td>\n<\/tr>\n \n 4020<\/td>\n 302023<\/td>\n Gentiano pneumonanthes-Ericetum mackaianae<\/em><\/td>\n<\/tr>\n \n 4030<\/td>\n 303043<\/td>\n Daboecio cantabricae-Ulicetum gallii<\/em><\/td>\n<\/tr>\n \n 4090<\/td>\n 309053<\/td>\n Lithodoro diffusae-Genistetum legionensis<\/em><\/td>\n<\/tr>\n \n 4090<\/td>\n 309054<\/td>\n Lithodoro diffusae-Genistetum occidentalis<\/em><\/td>\n<\/tr>\n \n 6210<\/td>\n 521227<\/td>\n Brachypodio rupestris-Seselietum cantabrici<\/em><\/td>\n<\/tr>\n \n 6230<\/td>\n 523012<\/td>\n Nardo strictae-Caricetum binervis<\/em><\/td>\n<\/tr>\n \n 7130<\/td>\n 613012<\/td>\n Calluno vulgaris-Sphagnetum capillifolii<\/em><\/td>\n<\/tr>\n \n 7130<\/td>\n 613016<\/td>\n Erico mackaianae-Sphagnetum papillosi<\/em><\/td>\n<\/tr>\n \n 7140<\/td>\n 614010<\/td>\n Rhynchosporion albae<\/em><\/td>\n<\/tr>\n \n 8210<\/td>\n 72119D<\/td>\n Saxifragetum paniculato-trifurcatae<\/em><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n
\nNo aspecto flor\u00edstico cabe mencionar os diversos tipos de esfagnos (bri\u00f3ns do x\u00e9nero Sphagnum<\/em>) que estruturan as turbeiras e a presenza de \u00e1rnica (Arnica montana <\/em>subsp. atlantica<\/em>), xa que todas elas aparecen rexistradas na Directiva H\u00e1bitats como especies que poden ser obxecto de xesti\u00f3n.<\/p>\n
\nAlgunhas das taxocenosis da veiga de Comeya foron inventariadas, como sucede coas samesugas, das que se poden atopar d\u00faas especies Haemopis sanguisuga<\/em> e Trocheta bykowskii<\/em>. Tam\u00e9n se atoparon 10 especies de odonatos, entre elas a Aeshna juncea<\/em>, catalogada como unha especie vulnerable a nivel estatal. O cangrexo de r\u00edo Austropotamobius italicus<\/em> foi introducido artificialmente nos regueiros da veiga pero parece desaparecer desta hai alg\u00fans anos. Hai igualmente troitas e piscardos introducidos artificialmente. M\u00e1is naturais parecen ser a taxocenosis de anfibios na que destacan cinco especies: a p\u00edntega (Salamandra salamandra fastuosa\/bernardezi<\/em>), o limpafontes alpino (Mesotriton alpestris<\/em>), o limpafontes palmado (Lissotriton helveticus<\/em>), o sapi\u00f1o troiteiro Alytes obstetricans<\/em>) e a ra vermella (Rana temporaria<\/em>). Tam\u00e9n se atopa neste h\u00e1bitat o lagartixa das bra\u00f1as (Zootoca vivipara<\/em>) e entre as aves que m\u00e1is utilizan directamente a turbeira destacan a cerceta com\u00fan (Anas crecca<\/em>) e a agachadiza com\u00fan (Gallinago gallinago<\/em>). \u00c1 parte do gando o mam\u00edfero que m\u00e1is pode afectar a conservaci\u00f3n da turbeira \u00e9 o xabaril a\u00ednda que se interna pouco na zona m\u00e1is h\u00famida.<\/p>\n
\nAs\u00ed, un exceso de actividade gandeira producir\u00eda unha eutrofizaci\u00f3n do ecosistema, a s\u00faa destruci\u00f3n por piso e ramalleo e o risco de desecamento por esgotamento dos recursos h\u00eddricos. Requirir\u00edase, polo tanto, determinar a carga gandeira do enclave e establecer mecanismos de control desta.
\nPor outra banda, deben abordarse estudios sobre a evoluci\u00f3n natural das comunidades vexetais sen a presi\u00f3n do gando, para o que habitualmente se utilizan valados experimentais nas zonas de maior interese, co fin de evitar nelas o piso, o pastoreo e a eutrofizaci\u00f3n.
\nAs\u00ed mesmo, entre as medidas de conservaci\u00f3n m\u00e1is interesantes consid\u00e9rase a recolecci\u00f3n e almacenamento de xermoplasma (sementes, prop\u00e1gulos) das especies ameazadas, para o posterior desenvolvemento de probas de xerminaci\u00f3n e viabilidade das sementes.
\nEstas medidas permitir\u00e1n analizar as causas do deterioro das turbeiras e a posta en pr\u00e1ctica e avaliaci\u00f3n de actuaci\u00f3ns encami\u00f1adas \u00e1 mellora do estado de conservaci\u00f3n tanto das comunidades vexetais coma da flora presente nestes fr\u00e1xiles e vulnerables ecosistemas.<\/p>\n<\/dd>